Një nga elementët themelorë në një përbërje vizuale është trajtimi i shikimit. Kjo që duket e parëndësishme, në të vërtetë, është diçka themelore dhe që do të formojë fotografitë tona dhe, për këtë arsye, tërë ushtrimin interpretues. Autori Jacques Lacan pati një ndikim të veçantë në këtë element (bazuar në veprat e Sigmund Freud) nga dimensioni i psikiatrisë dhe psikanalizës. Ai na foli për makinë skopike, domethënë një lloj gjendje tensioni midis vështrimit, vëzhgimit dhe vëzhgimit. Makina skopike është nevoja që çdo qenie njerëzore të vëzhgojë, shikojë dhe vëzhgojë vizualisht dhe gjithashtu nevojën për t'u vëzhguar. Në fund përkthehet në një lojë dëshire, ku fokusi i shikimit tonë ndryshon të gjithë botën që po ndërtojmë, por nuk ka të bëjë vetëm me perspektivën dhe mënyrën se si fotograf ose aparati ynë drejtpërdrejt i merr ose i vëzhgon imazhet, por edhe mënyrën se si personazhet dhe objektet i gjejnë brenda pamjes sonë vizuale universin, ata përdorin dhe përdorin vështrimin e tyre. Si lidhen të gjithë elementët përmes vështrimit dhe çfarë lloj implikimesh dhe ngarkesash të rëndësishme mbart kjo.
Për të shpjeguar të gjitha këto në thellësi më të madhe dhe në terma më praktikë, ne do të merremi me një nga rregullat më të rëndësishme në botën e imazhit. Rregulli i shikimit. Një seri indikacionesh të përgjithshme që do të na ndihmojnë t'u japim imazheve tona përputhje, harmoni dhe që do të na ndihmojnë të kemi një vetëdije dhe kontroll më të madh të mjeteve tona si krijues. Gjatë gjithë karrierës suaj, do të zbuloni se të gjithë ata elementë që mund të jenë anashkaluar ose edhe ato që ju i konsideronit të harxhueshme ose jo të rëndësishme, kanë një rëndësi të jashtëzakonshme në zhvillimin e punës artistike dhe profesionale.
Para se të fillojmë, unë do të doja të shtoja dhe sqaroja diçka. Megjithëse po flasim për një normë dhe i referohemi kësaj përmbajtje si rregull, mbani në mend se mund të ketë përjashtime të caktuara dhe natyrisht nuk duhet të lejojmë kurrë që një rregull ose një postulat teorik të na kufizojë, sepse në realitet, në disa raste ne mund (dhe në shumë të tjerë duhet) të largohemi nga akademizmi. Në mënyrë ideale, ne duhet të përpiqemi të gjejmë burime të ndryshme pasurie dhe pastaj t'i përdorim ato bazuar në stilin tonë dhe nevojat tona. Këto lloje burimesh mund të vijnë nga teoria më e pastër ose nga praktika jonë.
Rregulli i shikimit: Një transferim i ngarkesave dhe kuptimeve në gjuhën fotografike
Nga çfarë saktësisht konsiston ky rregull? Bëhet fjalë për t'i dhënë rëndësi dhe rëndësi aktit të vëzhgimit të karakterit tonë. Nëse, për shembull, fotografojmë një të ri në profil, duhet t'i japim më shumë hapësirë në kornizën tonë pjesës së përparme të subjektit sesa prapa, domethënë t'i japim rëndësi dhe hapësirë më të madhe drejtimit të vështrimit. Në këtë mënyrë, ajo që ne do të bëjmë është t'i japim më shumë rëndësi aktit të vëzhgimit të protagonistit tonë dhe një ngarkese më të madhe shprehëse.
Por kjo shkon shumë përtej aktit fizik të shikimit, dhe këtu bëhet gjithçka interesante. Ne mund të sugjerojmë gjëra të caktuara duke krijuar mospërputhje fizike në ndërtimin tonë dhe në këtë mënyrë ne mund të heqim dorë dhe të përfshijmë audiencën tonë në një nivel më të lartë dhe mbase më të rafinuar.
Prisni një minutë ... Çfarë kuptojmë duke parë?
Mbaj mend që në fakultetin e shkencës së informacionit, një nga lëndët më mbresëlënëse dhe revolucionare për të cilën pata mundësinë të mësoja ishte Analiza e Imazheve. Kemi kaluar javë dhe javë duke analizuar një propozim vizual, një poster komercial, një pikturë, një fragment të një filmi jo më shumë se tridhjetë sekonda dhe ndoshta është kur përballeni me këto lloj sfidash, kur zbuloni madhësinë dhe fuqinë e gjuhës vizuale . Të kalosh pothuajse një muaj të tërë duke analizuar një fotografi mund të jetë disi e habitshme. Ju e kuptoni se sa komplekse është ndërtimi grafik. Një nga posterat që më qëndroi në kujtesë ishte një nga më të diskutueshmit nga Dolce & Gabbana. Ajo paraqiti një grup burrash rreth një gruaje. Njëri prej tyre po mbante gruan e re dhe dukej se e kontrollonte me dhunë. Në shikim të parë, të gjithë e dinim, ose mendonim se e dinim që kjo grua ishte nënshtruar, duke qenë viktimë e abuzimit dhe se këta burra patjetër që kishin kontroll mbi të dhe situatën.
Sidoqoftë, pasi bëra një analizë zyrtare, duke marrë parasysh kinezikën, proksemikën dhe veçanërisht vështrimin e atyre personazheve, ishte mbresëlënëse të zbuloje se gruaja ishte me të vërtetë në kontroll të asaj situate. Pavarësisht paraqitjes së parë që na paraqiti veten ishte se ajo ishte nënshtruar dhe nën kontrollin e atij grupi burrash, e vërteta është se nëse përqendrohemi në lojën e shikimeve dhe analizojmë korrelacionin midis të gjithë personazheve, ne arrijmë në përfundimin e se ajo është padyshim ajo që kontrollon dhe në një farë mënyre ata janë personazhe mjaft të nënshtruar.
Me këtë dua të them se akti i shikimit nuk ka gjithmonë nevojë të mbështetet nga çështje formale, vizive, të qarta dhe të qarta. Akti i shikimit mund të jetë plotësisht psikologjik. Karakteri ynë mund të jetë duke parë një vend, por me të vërtetë, emocionalisht, ai po shikon një vend tjetër. Ndoshta karakteri ynë po na fsheh diçka që na zbulon fotografi. Pse jo? Unë propozoj një shembull më grafik dhe me të cilin jam i sigurt që do ta kuptoni më mirë. Këtu kemi dy imazhe shumë të ngjashme. Në të parën, protagonisti vrapon duke parë përpara. Fotografi krijon një lidhje që pajtohet me konstruksionin grafik, respekton normën e vështrimit. Ne e dimë këtë sepse i lë më shumë hapësirë pjesës së përparme të subjektit sesa mbrapa, i jep rëndësi dhe rëndësi shikimit. Karakteri ynë është i qartë, i sinqertë dhe ne i kushtojmë vëmendje aktit të tij të vëzhgimit. Sidoqoftë, në rastin e dytë gjejmë dy fëmijë, duke vrapuar, vetëm në këtë rast hapësirës prapa tyre i jepet rëndësi më e madhe se hapësira ku drejtohen shikimet e tyre. Ne e dimë falë këtij konstruksioni që këta personazhe nuk shikojnë me të vërtetë përpara. Ata disi po shikojnë prapa në atë boshllëk që ata lënë pas. Më pas gjejmë hije të melankolisë. Ata të rinj po braktisin diçka dhe ne si spektatorë ndiejmë një boshllëk të caktuar.
